Արդյոք ես պետք է փակվեմ ինքս իմ մեջ, մոռանամ այն ամբողջ սերը, որ զգում եմ քո հանդեպ: Սպանեմ այն ամենը ինչ ինձ ապրելու ուժ էր տալիս, և ամբողջովին անպաշտպան, թուլացած և ավիրված շարունակեմ գոյատևել այս իմաստազրկված աշխարհում:
Ես կանգնած եմ մեր քաղաքի կենտրոնական փողոցներից մեկում: Արդեն մութ է, և չնայած նրան, որ ուժեղ անձրևում է, ես քայլում եմ և ոչինչ չեմ զգում… Ես խորը շունչ եմ քաշում, հանում եմ կոշիկներս և ոտաբոբիկ քայլում այս մութ և անձրևի պատճառով մարդկանցից դատարկված փողոցներով: Ես քայլում եմ, և չնայած նրան, որ չեմ նայում կողքերս, շատ լավ զգում եմ սրճարաններում նստած մարդկանց հայացքները, որոնք ամեն քայլափոխին կարծես քննադատում են ինձ: նրանք այնքան նողկալի ու ցածր են, որ մեջքիս ետևում շշնջալով բամբասում են, ամեն վարկյան վախենալով, որ ես կարող եմ լսել:
Ես այսպես հուսալքված, լիովին կոտրված քայլում եմ և ոտաբոբիկ հասնում այնտեղ որտեղից ամեն ինչ սկսվեց, մի քանի վարկյան կանգնում եմ ու հասկանում, որ արդեն փակել եմ կյանքիս նաև այս էջը, ու փակել եմ այնպես ամուր, որ նույնիսկ չեմ կարողանում հիշել թե ինչպես այստեղ ամեն ինչ սկսվեց: Մի պահ իրոք ուզում եմ հիշել, չէ որ այստեղ ես եղել եմ իրոք երջանիկ, բայց հասկանում եմ որ այնքան բան է փոխվել, որ նույնիսկ չեմ էլ ուզում հիշել այդ նողկալի երջանկության մասին: Երջանկություն, որ լիովին կյանքս դարձրեց անտանելի: Բայց հիմա այստեղ կանգնած ես հասկանում եմ, որ հիմա ես ավելի երջանիկ եմ, ինձ հարկավոր չե այն ճղճիմ երջանկությունը որը դու էիր ինձ տալիս: ինձ շատ ավելին է հարկավոր, դու այնքան ցածր ես որ այն արժեքները որ ինձ են հարկավոր, երբեք էլ իվիճակի չես լինի տալ ինձ, ինչպես կարող ես տալ եթե ինքդ զուրկես դրանցից:
Ինչ լավ կլիներ չէ, եթե հատուկ խանութներում երջանկությունը վարձով կարողանին տալ, կամ վաճառեին իրական երջանկություն: Այնքան հեշքտ կլիներ այդ դեպքում, բայց մի գուցե այդ դեպքում էլ կյանքը կորցներ իր իրական իմաստը, դառնար այնքան անհետաքրքիր, որ նույնիսկ այդ երջանկության համարել չէի ցանկանա ապրել:
Ես լիովին հանգիստ քայլերով հեռանում եմ այստեղից, և առանց մտածելու պատռում եմ իմ կյանքի գրքից այն էջերը որոնցում նկարագրվում էր մեր պատմությունը:
Դե ինչ բացենք նոր և մաքուր էջ ?
Մտնում եմ սրճարաններց մեկը, և որոշում եմ այնպես հարբել, որ մյուս օրը ուղղակի չհիշեմ ամբողջ կյանքս, չհիշեմ այն բոլոր ստերը, դավաճանությունները և զզվանքով և ատելությամբ լի բառերը որ ես եմ ասել կամ երբևէ լսել եմ:
Մոռանալ ամեն ինչ:
Բայց նստում եմ պատվիրում առաջին բաժակը, և ծանոթանում նույնատիպիկ պրոբլեմներ ունեցող մի երիտասարդի հետ, նա այնքան անհոգ և երջանիկ տեսք ունի, ամեն կերպ փորձում է տրամադրությունս բարձրացնել: Ես նայում եմ նրան, մի պահ նախանձում, բայց հետո հասկանում եմ, որ այդ անհոգ դիմակի տակ նա էլ իմ պես տխրություն և ցավ է թակցրել, բայց այդ ամենի հետ հասկանում եմ, որ չնայաց դրան նա ապրում է, ապրում և ամեն ինչ անում է, որ հաճույք ստանա այդ կյաքնից: Նա ինքնել չհասկանալով այնքան բան է փոխում իմ մեջ, այնպիսի մի հանգստություն է տալիս ինձ, որ մի պահ ես նույնիսկ վախենում եմ այդ զգացմունքից: Վախենում եմ դառնալ ինքս իմ հանդեպ անտարբեր, վախենում եմ նորից անհոգ ու երջանիկ լինելուց:
Նա ինքն էլ չհասկացավ, թե ինչքան բան փոխեց մեջս…
Ես վերցնում եմ իրերս, և նույնիսկ առանց հաջողության գնում: Փախնում եմ, բայց ինքս էլ չգիտեմ ումից; նրանից թե ինքս ինձնից?
Գեղեցիկ է Երևանը, նամանավանդ գիշերով:
Քայլում եմ կեսգիշերն անց հասնում տուն, փորձում քնել, բայց անարդյունք…
Նորից տանջում է անքնությունը… Չեն օգնում նույնիսկ բազմաթիվ խմած բաժակները…
Բաժակներ, որոնք ոչ միայն պետք է օգնեին քնել, այլ նաև պետք է օգնեին մոռանալ ամեն ինչ, բայց դրա փոխարեն ամբողջ կյանքս մղձավանջի պես սկսում է հետևել ինձ…
Պատշգամբում կանգնած դիմավորում եմ լուսաբացը, մտնում իմ սենյակ և արդեն լիովին կոտրված հանգում ինչպես արևի շողերը ամեն օրվա վերջ… Մի օր էլ վերջացավ…
Եվս մի օր այն բազմաթիվնեից, որ դեռ ապրելու եմ …
Վերջապես կարողանում եմ քնել…
Եվ ահա նորից այն նողկալի զգացմունքը, որ քնից արթնացնում է ինձ և արդեն որերորդ անգամ գազազած հրեշի պես սկսում է հետապնդել ինձ…
Ես հագնում եմ ձեռքիս տակ պատահած առաջին զգեստը և շտապում դուրս, տան պատերը ճնշում են ինձ և ես հայտնվում եմ նորից այնտեղ որտեղից սկսվել էր այս պատմությունը…
Փաստորեն մինչև վերջ չէի պոկել այն էջերը մտածում եմ ես, պետք էր վառել այն գիրքը որ քսաներեք տարի շարունակ իմ ձեռքով եմ գրել մտածեցի ես, նորից հիշեցի երեկվա օրը, և սրճարանում նստած այն երիտասարդին, որն այնքան նման էր ինձ… Այնքան նման բայց միաժամանակ այնքան տարբեր… Հիմա երևիթե մոռացել է այն աղջկան, որի կյանքում չգիտակցված կարողացավ այնքան բան փոխել, մոռացել է, իսկ ես կանգնած, իմ բոլոր ծանոթներից հիշում եմ հենց նրան … նրա աչքերը, ու դիմակի տակ թաքնված անհոգ ժպիտը:

Ու նա ինձ պետք է ինչպես թագը թագավորին. Հիշում ես այն ահավոր անձրևոտ օրը, թրջված հագուստը, ցուրտը ու երկուսիս անհոգ ծիծաղը, որ լսվում եր Երևանյան ,մարդկանցից դատարկված փողոցներում: մեկել հանկարծ ամեն ինչ կանգ առավ, ասես դանդաղացրած կինոյում տեսնում էի թե ինչպես են ընկնում անձրևի կաթիլները հատիկ հատիկ, մեկը մյուսի հետևից, իսկ հետո ամեն ինչ նույնիսկ ավելի դանդաղեց, ու ես շատ ուժեղ տաքություն զգացի շուրթերիս վրա, կարծես այդ համբյուրը այրեց ինձ. Ու մի պահ լիովին մոխրացա, հետո հետ հավաքեցի ինձ, ու փորձելով հանել դողը մարմնիս միջից ես բացեցի աչքերս, ուզում էի սառույցի պես հալչել ու թափվել գետնին, ուզում էի բամբակի պես վառվել ու արագ անհետանաի կյանքիցդ: հետո մի պահ որոշեցի անմահ դառնալ որ մինչ կյանքիս հավերժություն մնայի կողքիդ, բայց երազանքներր… երազանքներ…

Երեք բան չես կարող վերադարձնել` Ժամանակը, Խոսքը,Հնարավորությունը,

Երեք բան չի կարելի կորցնել` Հանգստությունը, Հույսը, Արժանապատվությունը,

Երեք բան են կյանքում առավել արժեքավոր` Սերը,Համոզմունքները, Ընկերությունը,

Երեք բան կյանքում հուսալի չեն` Իշխանությունը, Հաջողությունը, Իրավիճակը,

Երեք բան են բնորոշում մարդուն` Աշխատանքը, Ազնվությունը, Նվաճումները,

Երեք բան են մարդուն կործանում` Գինին, Հպարտությունը, Չարությունը.

Ես բացում եմ թևերս, ու թռչում դեպի վեր,
Այնտեղ ուր աստղերն են, ուր չկան մարդիկ,
Քեզ տանում եմ ինձ հետ, որ լինենք միասին,
Այնտեղ ուր ոչ ոք մեզ չի խանգարի…
Այնտեղ ուր լինենք երջանիկ միասին…
Տանում եմ այնտեղ հուշերս ինձ հետ…
Հուշերս ու Քեզ…
Կմնաս ինձ հետ …?


Սիրելի ...

Չգիտեի ինչպես կվերաբերվես նամակիս, բայց գիտես այս ամենը դեռ սկսել էի գրել շատ շուտվանից, կարելի է ասել դեռ մեր հանդիպումների առաջին օրերից, և հիմա երբ վերջացրեցի գրելս, որոշեցի որ անպայման պետք է կարդաս, չէ որ այստեղ գրել եմ այն ամենը ինչ հետս կատարվում է և այն ամենը ինչ կապ ունի քեզ հետ…

Լիարժեք հանգստություն: Ուզում եմ զգալ, բայց ոչինչ չտեսնել, ուզում եմ զգացմունքներից հաճույք ստանալ, այնքան, որ նույնիսկ ամոթ կլիներ, բայց զգալ, որ չեմ ամաչում: Լինեմ լիովին ազատ, բաց և անկաշկանդ: Զգամ, որ ուզում եմ տրվել բոլոր ցանկություններիս, ինչքա±ն կարելի է ապրել փակված, բոլորից թաքուն, չեմ ուզում, որ ինձ գռեհիկ կամ անբարոյական անվանեն, բայց ժամանակ առ ժամանակ ցանկություններս, միգուցե, հենց այդպիսինն են:
Ուզում եմ ինձ գրկես, ու բոլորից աննկատ տանես այնտեղ որտեղ ես ամաչելու կարիք չեմ զգա, որտեղ կհանեմ բոլոր դիմակներս և լիովին ազատ կտրվեմ, միայն քեզ:
Քեզ:
Դու մի ակընթարթում ստիպեցիր ինձ, որ նորից հավատամ, որ դեռ ամեն ինչ կորած չէ, և այն սառը հայացքիս տակ դեռ հազարավոր զգացմունքներ են ապրելու և երջանիկ դարձնելու ինձ:
Ինձ:
Ինձ` մի մարդու որն արդեն հույս էլ չուներ մի օր նորից զգալու իրական հաճույքույքի, երջանկության և խենթության համը:
Մի մարդու որն այնքան կարիք ուներ սիրվելու, բայց վախից փակվել էր բոլորի համար:
Մի նայիր վրաս, արդյոք չես տեսնում, որ այդ հայացքդ լիովին շփոթեցնում է ինձ…
Ուզում ես կրկին համբուրե±լ ինձ:
Թե ուղղակի հետաքրքրությամբ լի աչքերով նայում ես մի խենթ փոքրիկ աղջկա վրա, ով ինքն էլ չգիտի թե կյանքից ինչ է ուզում:
Խառնաշփոթի մեջ նույնիսկ ամաչում եմ նայել աչքերիդ, որովհետև շատ լավ գիտակցում եմ որ այս անգամ, անկասկած, առանց նույնիսկ մեկ վարկյան մտածելու, կհամբուրեմ քեզ:
Քեզ:
Քեզ` մի մարդու, որը հեշտությամբ կարողանում է այնպես անել, որ բոլոր հոգսերս և մտածմունքներս փախչեն ինձանից և ես լիովին անջատվում եմ այս աշխարհից:
Մի քանի ժամով դառնում եմ լիովին երջանիկ քո կողքին: Զգում եմ այն ամենը ինչ բարձրաձայն չես ուզում ասել, բայց այնքան ուժեղ ես զգում որ խոսքերը դառնում են լիովին ավելորդ:
Ու այդքանը քաջ գիտակցելով մի պահ լիովին խենթացա, զգացմունքներս այնքան ուժեղացան, որ մի պահ խանդը սկսեց տանջամահ անել ինձ:
Չէի հասկանում ինչ էր կատարվում հետս, ասես թե իրականության մեջ մի այլ կյանք էր բացվել, և ինքս ինձ հաշիվ չէի տալիս թե ինչ եմ անում, ինչ եմ խոսում:
Չէի կարողանում կառավարել զգացմունքներս, բայց դրա հետ մեկ տեղ էլ չէի ուզում ցույց տալ, որ այն ուժեղ և զգացմունքները կառավարող մարդը, լիովին թուլացել է, սիրահարվել, կորցրել իրեն տիրապետելու ունակությունը:
Ամեն րոպե մարմնովս դող է անցնում այն մտքից որ կորցնում եմ քեզ:
Ես շատ վաղուց արդեն չէի լացել: Մի պահ այնքան էի անզգայացել, որ նույնիսկ ուժեղ ֆիզիկական ցավը արդյունք չառաջացրեց թեյագույն աչքերիս մեջ:
Իսկ հիմա արցունքները թափվում են միայն մի մտքից, որ այլևս քեզ հետ չեմ, չեմ տեսնում այն հայացքդ, որն այդքան հաճախ ինձ երջանիկ էր դարձնում, չեմ զգում ձեռքերդ, որ գրկում էին ինձ, չեմ զգում համբույրներդ, չեմ զգում քեզ…
Չես թողում դիպչեմ քեզ… Չես նայում վրաս…
Հասկանում եմ, որ արդեն արժանի չեմ այդ ամենին, գիտակցում եմ ինչքան վիրավորական էին բառերս, բառեր, որ ասացի չգիտակցելով, չհասկանալով, որ այդպես չեմ մտածում, ապա ինչու ասեմ, և այդքան նեղացնեմ և վիրավորեմ ինձ համար անչափ թանգ մարդուն: Գիտակցում եմ հիմա, գիտակցում էի ասելուց մի վարկյան անց, բայց նույնիսկ այդ մի վարկյանը արդեն շատ ուշ էր … շատ ուշ ինչ-որ բան փոխելու համար:
Մի պահ զգացի ինչպես վարկյանների ընթացքում սկսեցիր ավելի ու ավելի հեռվանալ ինձանից, վարկյաններ անց արդեն կորցնում էի քեզ, դողը ընկավ մարմնիս մեջ, սթափվեցի, մի պահ լրիվ կորցրեցի ինձ հետո հավաքվեցի, ու լրիվ շոկային վիճակում հասկացա ինչ եմ ասել, վախից ամբողջ մարմինս դողում էր, աչքերիցս արցունքները անհասկանալի արագությամբ ընկան ցած, լվանալով ամբողջ դեմքս: Վախենում էի, բայց արդեն հասկանում էի, որ արարքս աններելի է, հասկանում էի, որ արդեն ոչինչ ինձանից կախված չէ:
Միթե այդքան տհաճ եմ դարձել քեզ, միթե այն գեղեցիկ զգացմունքից էլ ոչինչ չի մնացել քո մեջ: Բայց գիտեմ, որ դու էլ ես շատ զգայուն, գիտեմ որ զգացմունքը փորձում ես ամեն վարկյան սպանել քո մեջ… փորձում ես, բայց քո համար էլ է դա շատ դժվար, չէ որ հեշտ չէ սրտին թելադրել, չէ որ սիրտը ինքն իրենով է շարժվում չլսելով բանականությանը, չի ենթարկվում քեզ, և դա ավելի շատ է նյարդայնացնում քեզ, և դու մի պահ ընտրում ես չշփվելու տարբերակը, որ մոռանաս, ընտրում ես ինձ չդիպչելու տարբերակը, որ, արդեն եղած ցանկություններդ ավելի չուժեղանան, բայց ինքդ էլ լավ գիտակցում ես, որ ժամանակ առ ժամանակ կարոտը ոչ միայն ինձ է խելագառության հասցնում, այլ նաև քեզ, այդպես չէ±: Դե գոնե ինքդ քեզ հետ այս պահին անկեղծ եղիր…
Հիմա հիշում եմ մեր առաջին հանդիպումը. Դու այնքան անկեղծ էիր, այնքան բարություն կար քո աչքերում: Դու ժպտում էիր, կատակում, և տեղին ու անտեղին հարցեր տալիս իմ կյանքից: Դրանցից շատերին չէի ուզում պատասխանել, քանի որ դեռ չէի ճանաչում քեզ, բայց, ահա հիմա, կպատասխանեի քո բոլոր հարցերին, քանի որ համոզված եմ որ քեզանից թակցնելու ոչինչ չունեմ:
Մարդիկ սխալվում եմ…
Ես քեզանից ընդհամենը խնդրում եմ, որ մի անգամ հավատաս, որ խենթի պես սիրում եմ, հավատաս, որ երբևէ չեմ մտածել ասածներիս պես, որ լրիվ ուժասպառ եմ եղել առանց քեզ, որ այս պահին միայն քո կարիքը ունեմ, որ միայն ուզում եմ առաջվա պես գրկես ու համբուրես ինձ: Առաջվա պես նայես վրաս ու զգաս, որ աչքերս միայն ճիշտն են ասում քեզ, խնդրում եմ մի պահ կտրվիր ամեն ինչից, մոռացիր այն խենթությամբ լի մի քանի րոպեները, և ուղղակի լսիր ինչ է ասում սիրտդ, ինչ ես զգում երբ հիմա նայում ես աչքերիս մեջ: Մի պահ խնդրում եմ անկեղծացիր ինքդ քո արջև, և գիտեմ ինչքան էլ դժվար է մի պահ ինքնասիրությանդ համոզիր, որ ասածս հաստատ այն չի եղել ինչպես ես եմ մտածել: Գոնե մի օր ապրիր այնպես ինչպես սիրտդ է թելադրում քեզ: Մի օր, ոչ ավել հանդիպիր ինձ, ասա այն ամենը ինչ ուզում ես, պահիր քեզ ինչպես ուզում ես, եթե ուզում ես բղավել վրաս, բղավիր, եթե ուզում ես ուղղակի խոսենք` մենք կխոսենք, եթե ուզենաս համբուրել համբուրիր, ինչքան էլ դժվար լինի, մի պահ կտրվիր ամեն ինչից, եթե եղել է զգացմունք այն չի կարող սառչել այդքան շուտ, ընդհամենը մի օր…
Խնդրում եմ …
Ես ամեն վարկյան ուզում եմ տեսնել քեզ, փաթաթվել, և ասել, թե ինչքան եմ կարոտել, ինչքան մեղավոր եմ ես, որ ոչ միայն ինքս ինձ այդքան ցավ պատճառեցի այլ նաև, մի պահ հիասթափեցրի, վիրավորեցի և այդքան նեղացրեցի քեզ:
Բայց չէ, որ խենթի պես սիրում եմ, և սիրտս կտոր-կտոր է լինում այն մտքից որ այլևս քեզ հետ չեմ լինի:
Գիտեմ փշրեցի նաև քո սիրտը, իսկ դրա իրավունքը չունեի, բայց խնդրում եմ ինչքան էլ դժվար լինի հավատա, որ ասածս երբեք իրականություն չի եղել, երբեք այդպես գոնե մեկ րոպե էլ չեմ մտածել, խնդրում եմ գոնե փորձիր հավատալ…
Հիմա դու խուսափում ես ինձ տեսնել:
Գիտեմ ինչքան ցավ ես զգում երբ հիշում ես այն գիշերը, և իմ ասած բառերը, որ երևիթե ամեն անգամ հայտնվում են գլխիդ մեջ, երբ մտածում ես իմ մասին:
Խնդրում եմ ընդհամենը մեկ օր, և մեկ ազատ երազանքների հանդիպում…

Սիրով`
Սանչ

Ինչու չեմ կարող գրածներիս միջոցով փոխանցել այն ամբողջ ցավը, հանգստությունն ու ատելությունը որ զգում եմ միաժամանակ երբ լացում եմ: Սկզբում փակվում եմ սենյակում, այս անորոշ և խուճապային վիճակից արցունքներս սկսում են հոսել իմ աչքերից, հետո, այդ ընդացքում հազարավոր մտքեր են թռչում գլխիս մեջ և չգիտես ինչու սկսում եմ ատել այն ամենը ինչը ինձ փակել է այս սենյակում և ստիպել է լացել: Ուղղակի արցունքները վերածվում են հոնգուռ լացի և կամաց կամաց սկսում են դադարել, այդ դադարելու ընդացում ինչ որ հանգստություն եմ զգում, ասես կամաց կամաց մի քանի վարկյանով ամեն ինչ մոռանում եմ և գլուխս հանգիստ բարձին դնելով ոչնչի մասին այլևս չեմ մտածում: Մի քանի վարկյան անց առանց աչքերս բացելու տեսնում եմ քո դեմքը, հետո ասես մոտիկանում եմ քեզ քանի որ տեսնում եմ միայն աչքերդ որ այնքան անկեղծ հայացքով են նայում, որ չեմ էլ կասկածում որ կորող ես խաբել ինձ: դու բռնում ես ձեռքս, ես դա չեմ տեսնում, բայց այնքան պինդ ես սեղմում այն, որ ամբողջ մարմնով զգում եմ քո ձեռքի սառնությունը: Էլի տեսնում եմ այդ նույն հայացքը, այնքան մաքուր, այնքան պարզ, բայց այս անգամ ես գիտեմ, որ դու խաբում ես ինձ, և գիտեմ, որ այս անգամ քո սուտը ես հաստատ կուլ չեմ տալու, ես մինչև վերջ դիմանալու եմ, և քեզ թվալու է թե ես ոչինչ չեմ հասկանում, բայց ահա մի պահ և ես ուղղակի բաց եմ թողնում քո ձեռքը, ձևականորեն ժպտում եմ, և դու հասկանում ես` սա է վերջը, խաբել այլևս չի ստացվի: Մի պահ զգում եմ որ մարմնովդ դող անցավ, դու ինքդ չէիր ցանկանա որ այս ամենը այդպիսի ավարտ ունենար, հիմա պատրաստ ես արդեն ամեն ինչ անել, միայն թե ես չգնամ: Այ հիմա ես եմ արդեն զգում թե ինչպիսի խուճապ է քո մեջ: Ուզում ես ինձ պինդ գրկել ու բաց չթողնել, բայց ամոթից մոտ էլ չես գալիս: Ինչ խղճուկն ես դու, դու այ հիմարի մեկը, որ մի վարկյանում կարողացար կորցնել ամենաթանկը` վստահությունը:

Սիրում եմ քայլել քեզ հետ,
Սիրում եմ քայլել նաև մենակ:
Այսօր դուրս էի եկել, քայլում էի ու իմ քաղաքն ու փողոցները այնքան օտար էին թվում:
Մարդիկ տարօրինակ սառը և նողկանքով լի աչքերով նայում էին ինձ, ասես ուզենալով բացեիբաց ասել, որ սա իմ տեղը չէ, որ ես օտար եմ այս քաղաքում, որ եկել ու փորձում եմ տեղս գտնել, բայց ամեն ինչ ապարդյուն է, միևնույն է ես մնալու է մի անծանոթ, օտարական:
Խելագառվում եմ, ուզում եմ բղավեմ, ուզում եմ մի մեծ վեճ սկսել այդ անբարոյականությամբ լի գազազած ամբոխի հետ, հետո հասկանում եմ` չէ որ նրանք հենց դրան են սպասում: ես դանդաղ, բայց հստակ քայլերով հասնում եմ փողոցի վերջը, և առանց հետ նայելու շրջվում եմ ձախ:
Հանգստություն...
Կարծես այս փողոցի տեղը ոչ ոք չգիտեր...
Մութ է, լռություն է տիրում և հանկարց հեռվում ես տեսնում եմ ինչ-որ մեկին:
Նա շատ արագ քայլերով մոտենում է ինձ և այն պահին որ քիչ է մնում արդեն այնքան արագ անցնի որ ես նույնիսկ նրա դեմքը չեմ տեսնի, նա մի պահ հանկարցակի կանգնում է և խղճահարությամբ լի մի հայացք նետում դեպի ինձ:
Այս հայացքի մեջ ես տեսնում եմ ինքս ինձ, հայացք որից ուզում եմ փոխնել և մի մութ անկյունում այնպես թաքնվեմ, որ այն ինձ այլևս երբեք չգտնի:
Ասես գոհ ինքն իրենից, որ կարողացավ ինձ այդ վիճակի հասցնել նրա դեմքին մի քմծիծաղ է հայտնվում և նա նորից արագացնելով իր քայլը անցնում գնում է:
Ես քարանում եմ, խորը շունչ քաշում, և երբ ուզում եմ շարժվել առաջ հասկանում եմ, որ տիրում է լռություն, ոտնաձայներ չեմ լսում, ես շրջվում եմ և տեսնում որ փողոցը դատարկ է:
Վախից ամբողջ մարմինս դողում է, ես չեմ հասկանում ինչ է կատարվում հետս, ով էր այն մարդը ում տեսա, և ով անհայտացավ մի վարկյան անց:
Որտեղ եմ ես, ինչպես եմ հայտնվել այս փողոցում, ինչու է այստեղ այսքան մութ, չնայած նրան որ լույսերը վառված են: ես հենվում եմ շենքի պատին որովհետև հասկանում եմ, որ ոտքերս այնքան են թուլացել որ էլի մի վարկյան և ես կհայտնվեմ սառը գետնին պառկած:
Եվ մի պահ ես լսում եմ քո ձայնը:
Գլխիս մեջ անընդհատ պտտվում է այն միտքը որ ասացիր մեր վերջին հանդիպման ժամանակ` սա քո տեղը չէ թող ու գնա, մոռացիր այն բոլոր կապող օղակները որ այստեղ ունես, դու կկործանես ինքդ քեզ այստեղ մնալով, բայց չհասկացար մի բան, որ ավելի շատ կկործանվեմ եթե քեզնից հեռու գնամ: Չգրկեմ քեզ, չհամբուրեմ շուրթերդ, չզգամ մարմնիդ հոտո, չտեսնեմ այն հայացքը, որ ոտքից գլուխ կարողանում է մերկացնել ինձ: Ոչ հիմա հասկանում եմ որ ավելի շատ կկործանվեմ դրանից քանց այստեղ մնալուց: Հավաքում եմ ուժերս և ետ քայլում, տեսնելով և միևնույն ժամանակ անտեսելով այդ նողկալի ամբոխը ես հասնում եմ տուն:
Իմ տունը մի պահ ինձ թվում է այնքան օտար:
Ես մտնում եմ իմ սենյակ:
Կարծես այն ուրիշինը լինի, իրերը թվում են լռիվ անծանոթ:
Որտեղ եմ ես ?
Ինչպես եմ հայտնվել այստեղ ?

Դու քո մատներով փակեցիր աչքերս,
Խորը շունչ քաշեցի և մի պահ կտռվեցի այս աշխարհից...
Ձեռքերով հետ տարար մազերս ապա կամաց մոտ գալով մի կրքոտ համբույր նվիրեցիր ինձ:
Այնքան ամուր հպվեցիր ինձ, որ կրծքով զգացի թե ինչպես է բաբախում սիրտդ...
Վախենում էի աչքերս բացել, ընդհամենը ուզում էի մի պահ լիովին զգալ քեզ...
Խնդրում եմ Ոչ...
Մի կպիր, Մի կպիր ինձ...
Բաց թող ձեռքս, խնդրում եմ,
Թող գնամ, հեռանամ քեզնից,
Դու ինձ միշտ այնքան ուժեղ և համարձակ ես տեսել,
Դու տեսել ես իմ երջանկությունը,
Տեսել ես ինչքան կարող եմ զգացմունքային լինել,
Իսկ հիամ...
Թույլ տուր գնամ...
Չեմ ուզում որ աչքերիս մեջ տեսնես ինչքան եմ ես վախենում, ինչքան կոտրված, և անզգայացած եմ հիմա...
Չեմ ուզում տեսնես այն դեմքը, որը միշտ ժպիտով էր քեզ նայում, իսկ հիմա արցունքներով է ողողված...
Պետք չէ ինձ խղճալ...
Միթե չես տեսնում, որ փոխվել եմ, միթե չես տեսնում որ էլի մի վարկյան և ես այս սենյակում ամեն ինչ տակնուվրա կանեմ, այնպես կապտակեմ քեզ որ ինքդ էլ կամաչես որ չես թողնում ինձ...
Էլ ուժ չունեմ, թող ու գնա
Մոռացիր այն աղջկան ում մի պահ կարողացար երջանկացնել,
Մոռացիր այն աղջկան որ ասում էր թե աշխարհում ամենենից շատ կպայքարի քեզ համար...
Մոռացիր այն աղջկան ում ձայնը կարող էիր լսել ամեն վարկյան, ում շուրթերը կարող էիր համբուրել, զգալ նրա մաշկի հոտը, գրկել նրան, զգալ նրա մարմինը...
Մոռացիր նրան, ով առանց մտածելու աշխարհը տակնուվրա կաներ քեզ երջանիկ տեսնելու համար,
Մոռացիր ինձ...
Ես գիտեմ դժվար է, բայց եկել է բաժանման այն զզվելի պահը,
Չէ որ եթե չբաժանվենք հիմա ապա վաղ թե ուշ կսկսենք տանջել միմիանց
Եվ այդ ժամանակ բաժանումից հետո հիշելու այնքան քիչ բան կմնա....
Սպասիր...
Մի գնա....
Ուրես գնում ...
Միթե այդքան հեշտ թողում ես ինձ մենակ...
Խնդրում եմ նորից բռնիր ձեռքս...
Ինչես զգում ?
Արդեն Ոչինչ?
Ինչու ես գնում, Միթե չես տեսնում որ լիովին շփոթվել եմ...

Դուրս եմ եկել, ու քայլում եմ, էլի, կրկին ու կրկին անգամ մնացել եմ մենակ:
Քայլում եմ համարյա թե հասնում եմ թումանյանի մյուս ծայրին, թեքվում եմ և մտնում իմ սիրած սրճարաններից մեկը…
Բախտս բերում է և չեմ հանդիպում շատ մարդկաց, նստում եմ ծայրի սեղանիկներից մեկի մոտ: մի ծայրում նստած է սրճարանի մենեջերը, որը ինչպես միշտ կեղծ ժպտում և հարցնում է թե ինչպես եմ…
Իմ դիմացի սեղանի մոտ նստած է մի երիտասարդ զույգ, ուշադիր նայում եմ տղայի դեմքին ու հասկանում որ նա ինչ որ անիմաստ մի թեմա է շոշափում, աղջիկն էլ հիմար և դատարկ հայացքով, ասես սիրահարված նայում է նրա վրա, վերցնում եմ հերթական գրքերից մեկը որ դրված է պայուսակիս մեջ, և սկսում եմ կարդալ, կենտրոնանալ, ոչ մի կերպ չի ստացվում, գիրքը դնում եմ մի կողմ, վերցնում եմ նոթատետրը, մի կում եմ անում սուրճից, կպցնում եմ մի հերթական ծխախոտ, և սկսում եմ մտածել…
Ամեն ինչ խառնվել է իրար…
Զանգեցի եղբորս, այքան խոսալու բան կար, բայց գրեթե գիշերվա 11-ի կողմերը նա վերցրեց հեռախոսը և ասաց որ նոր նոր աշխատանքից ինքն ու կինը գնում էին տուն, հասկացա որ օրը եղել է շատ երկար և հոգնեցուցիչ, և չցանկացա ոչ մի կերպ իմ խնդիրներով անհանգստացնել նրան:
Փորձեցի զանգել ընկերներիցս մի քանիսին,
Առաջինի դեպքում ես լսեցի այդքան հաճախ վերջերս կրկնվող մի արտահայտություն “Ես քեզ հետո կզանգեմ”, արդեն անցելա երկու, երեք, մի գուցե չորս կամ ավելի օր, չես զանգում մի զանգի, ջնջեցինք համարը…
Բայց դե սա դեռ վերջը չէր, ես զանգեցի մի մարդու ում ճանաչում եմ արդեն մոտ 9-10 տարի… եկեք համաձայնվենք բավական մեծ ժամկետա եթե հաշվի առնենք այն փաստը որ բոլոր այս տարիների ընթացքում եղել ենք շատ մոտ ընկերներ…
Չէ չմտածեք. Որ նա ել դրեց հեռախոսը, ընկերների հարցում ես չեմ սխալվում, քանի որ իրանք իրոք շատ շատ շատ քիչ են իմ կյանքում, ու հաստատ գիտեմ որ այս մարդը որտեղել լինի ինչ ժամ էլ լինի կհասնի ինձ, եթե դա ինձ անհրաժեշտ լինի այդ պահին…
բայց պարզվեց որ ես ամեն ինչ իդեալական էի դարձնում բայց այդպես չէր…
Իմ լավագույն ընկերը գտնվելով լիովին սթափ վիճակում մոտ 15 րոպեյանոց մի ճառով որոշեց ինձ հայտնել որ վերջին երեք – չորս տարին սիրում է ինձ, և իր կողքը միայն ինձ է տեսնում, ու դա ասում է մի մարդ ում ես տեսել եմ ինը տարի շարունակ գրեթե ամեն օր…
փորձելով ամեն ինչ այդ պահին վերածել կատակի և մի կերպ դուրս հանել ինքս ինձ այդ իրավիճակից ես հասկացա, թե ինչքան նեղացրեցի մի մարդու ում իրոք շատ եմ սիրում…
Զգացի, որ միայն նրա համար որ այդ պահին ես ինձ վատ չզգամ ինչքան ստորացուցիչ անհարմար վիճակի մեջ դրեցի ինձ այդքան հարազատ մարդու, նրան ոչինչ չմնաց ասելու քան, ասել որ ոչինչ չի փոխվի ուղղակի վերջին տարիներին այդ զգացմունքը այնքան է խեղտել իրեն որ էլ չէր կարող իր մեջ պահեր… խոստացավ այլևս չանրադառնալ այդ թեմային… որոշեցինք… ու մոռացանք…
Մոռացանք, թե երկուսս էլ ձև ենք անում որ չենք հիշում խոսակցության մասին…
Մի քանի օր չհանդիպելուց հետո, ասես ամեն ինչ նոռմալ էր, գնացինք սրճելու…
Այսքան տարիների ընթացքում այդքան շփվել էին երբեք տենց զգացմունք չէր էղել մոտս, մի պահ ուզում էի նստաց տեղը ինչ որ մի հատ մեծ դուռ լիներ կողքս արագ փախնեի, որ էտ հայացքդ չտենայի, կարծես սպասում էիր որ խոսակցությունը ես կշարունակեմ, բայց ես ոչինչ չասացի… Հայցք որ ինչ որ սպասում ուներ, իսկ ես արհամարհեցի…
Դու այնքան թանկես ինձ համար, հաստատ չէի ուզենա ցավ պատճառել քեզ, չես էլ պատկերացնի ինչքան մեծ ցավ եմ զգում ես հիմա, անճարությունից, որ չգիտեմ ինչ անեմ… Ժամանակ առ ժամանակ ուզում եմ ուղղակի ուժեղ գրկեմ քեզ, գրկեմ ու ասեմ որ ինչել լինի ես քեզ չեմ թողի… ուզում եմ իմանաս որ կողքդ եմ… ամեն ինչ կանեմ որ քեզ ցավոտ չլինի, բայց անհնարին պահանջել պետք չէ…
Ես գիտեմ դու էլի կգրկես ինձ ուժեղ, ոնց միշտ ես անում, ու կասես որ ես մտածելու տեղ չունեմ, որ ուզումա շխարհը շուռ գա ես կլինեմ երջանիկ ու դրա համար դու ամեն ինչ կանես, ես գիտեմ դու էլի այդ ամենը կասես, ինչպես միշտ, բայց ես լավ հասկանում եմ որ նույնը ես քեզ չեմ կարում ասել….
Հիմա ամեն անգամ քեզ նայելուց ես հասկանում եմ որ դու շատ ավելի այլ կուզենայիր տեսնել մեզ իրար հետ, բայց տեսնում եմ ինչքան ես ինքդ քեզնից հիասթափվում որ չես կարողանում այդպես անել…
Ես ոչինչ չեմ կարող փոխել, իմ լավ ընկերոջ երջանկության համար,
քեզ թվում է ինձ հեշտ է?
Լավ… վերադառնանք այն սրճարանը որտեղ նստած էի հեռախոսազանգեր կատարելուց առաջ…
Արդեն երկու ժամ է մոտ նստած եմ, այլևս չեմ ուզում զանգել ոչ ոքի,
Ինչու?
Այլևս մարդ չկա զանգելու,…
Չեմ ուզում ինչ որ մեկը ինձ այսքան թուլացաց տեսնի,
Հաաաաաա, Սանչնա, ինքը միշտ ուժեղ, երջանիկ անպրոբլեմ մարդա,
Ինչու մարդկանց հիասթափեցնեմ չէ?
Երկու ժամ է նստած եմ, իսկ այս դեմիս հիմար հայացքով աղջիկը այդպես էլ բան չի ասել, դեբիլի պես նայում է տղային, ժպտում, գլխով անում, ու կարծես համաձայնվում այն ամենի հետ ինչ ասում է տղան, բայց օրնակ ես, որ լսել եմ այդ խոսակցության երևի մեկ հարյուրերորդ մասը, ես մի հարյուր անգամ արդեն կհասցնեի նրա հետ ինչ որ հարցերի շուրջ վիճել, բայց այս աղջիկը... Դատարկություն,,,, ձանձրալի է նույնիսկ նաել այս ամեն ինչին….
Ես փակում եմ հաշիվը և դուրս գալիս,
Դուրսը սարսափելի ցուրտ է,
Մտքերս փորձում եմ հավաքել,
Ամբողջ մարմինս սկսում է դողալ, բայց արդեն չեմ հասկանում դողում եմ որովհետև ցուրտ է թե ուղղակի մտքերս խառնվել են իրար և այդ վիճակից չեմ կարողանում ուշքի գալ …
Գալիս եմ տուն…
Տանը շատ տաք է….
Դողը չի անցնում… ՈՉ-ՄԻ-ԿԵՐՊ…
Հիմա եմ հասկանում …. ԱՅԴՔԱՆ ԷԼ ՑՈՒՐՏ ՉԷՐ դրսում …

Ուզում եմ աչքերս փակել ու մոռանալ այս նողկալի աշխարհ: Ուզում եմ հեռանալ և կտրվել այս փողով և կողծիքներով լի կյանքից:
Կտրվեմ շողոքորթ մարդկանցից և ոչինչ չասող բթությամբ լի դեմքերից:
Ուզում եմ մի պահ ազատվել այն զգացմունքից որ կոչվում է սրտխառնոց դեպի այդ նողկանք առաջացնող աշխարհը:
Ամեն օր քայլում եմ քաղաքի փողոցներով և տեսնում հոգնած, տանջված և կյանքից հիասթափված մարդկանց դեմքերը:
մի պահ ուզում եմ մոտենալ նրանց և օգնություն առաջարկել, բայց հետո հասկանում եմ որ նրանցից ոչնչով չի տարբերվում նաև իմ դեմքը:
Քայլում և անցնում եմ այքան անտարբեր, այնքան հուսալքված
Ժամանակ առ ժամանակ ինձ թվում է, որ էլի մի այդպիսի պահ և ոտքերս ուղղակի կհրաժարվեն ինձ ինչ-որ տեղ տանելուց և ես կկանգնեմ փողոցի մեջտեղում և հուսահատությունից դրդված ուժեղ կբղավեմ...
Կբղավեմ... բայց ոչ ոք չի լսի...
բոլորը կանցնեն կգնան, իսկ ես չեմ կարողանա շարժվել տեղիցս...
Վախենում եմ, բայց ահա դրանից հետո մի պահ է գալիս որ ես նոր ուժեր եմ հավաքում, ուզում եմ պայքարել այն գեղեցիկ կյանքի համար որ ինքս իմ համար եմ ուզում ստեղծել...
Քայլ առ քայլ... կամաց-կամաց... ես շարժվում եմ առաջ...
Եվ ահա մի պահ տեսնում եմ սիրահարված մի զույգի...
նրանք այնքան երջանիկ են... այնքան անհոգ ... ասես այս մութ և գարշելի քաղաքը նրանց համար չէ, նրանք մի այլ քաղաքի փողոցներով են քայլում...
Բայց ահա նրանք անցնում են և նրանց ետևից գալիս է մի տարեց կին, ում դեմքին ես կարդում եմ նրա հոգսերը, նրա կողքին քայլում է իր թոռնիկը, մի հիանալի մանչուկ որի աչքերը լցվել են արցունքներով որովհետև հենց նոր նրանք անցել են մի խանութի կողքով որում դրված էր հենց այն խաղալիքը որ երեխան շատ վաղուց ուոմ էր ունենալ, տիկինը կարծես անտարբեր է դրա նկատմամբ, բայց ահա մի պահ և ես հասկանում եմ որ նրա մեջ ամեն ինչ տակնուվրա է լինում այն մտքից որ իր թոռնիկի համար նա չի կարող գնել այն խաղալիքը որ այդ պահին այդքան կերջանկացներ նրան: Եվ այդ անհուսալի վատ զգացմունքից նա նույնիսկ ամաչում է նայել փոքրիկի աչքերին և նրա ձեռքը ամուր բռնած արագ քայլում և հեռանում է:
Եվ տեսնում եմ խանութից շտապ դուրս եկող մի մեծահարուստի աղջկա, որն էլի մի զույգ ամենաթանկանոց կոշիկներն է գնել, որը համոզված եմ մի քանի անգամից ավելի չի հագնելու, նա շտապ մոտենում է իր թանկանոց մեքենային և այդ պահին տեսնելով մի մուրացկանի այնքան նողկալի հայացքով է նայում նրան որ կարծես թվում է թե նա ինքն իրեն նորից գերագնահատում է այդ պահին առանց հասկանալու թե ինչքան ցածր է նա, ինչքան հավասար այդ նույն մորացկանին, մի գուցե նույնիսկ շատ ավելի ցածր:
Եվ ահա նա էլ նստում է իր մեքենան և շտապ հեռանում, հետո ես մտնում եմ իմ տուն, փորձում եմ հանգստություն գտնել իմ սենյակում, բայց չի ստացվում...
Մտքերիս մեջ անընդհատ տարբեր մարդիկ են որ ամեն օր անցնում են իմ կողքով...
Աչքերիս առաջ այն փոքրիկ բալիկն է որ առանց հասկանալու թե ինչու իր համար չգնեցին այդ խաղալիքը, աչքերը արցուներով լի եկավ և անցավ իմ կողքով...

...Լավ, կարելիյա գոնե մունաթ չգալ, հեռախոս չդնել, ամեն կերպ չխուսափել ինձնից???
Կարելիյա ձայնդ չբարձրացնես, որովհետև գլուխս ուղղակի կտոր կտորա լինում ցավից, և ես ընդհամենը ցանկանում եմ զրուցել...
Զրուցել...
Հասկանալ, թե ինչ եղավ...
Որտեղ էր իմ սխալը???
Իսկ մի գուցե այս դեպքում սխալվեցիր դու???
Եվ չուզենալով ընդունել քո սխալը ուղղակի հեռացար???
Հեռացար, թողնելով այնքան անպատասախան հարցեր...
Ուրախ եմ նորից ինքս ինձ հետ մնալու համար...
Գոնե սթափ ու անզգա այս վիճակում կարողանում եմ ճիշտ դատել ամեն ինչ...
Նորից իրար ետևից արած սխալներ, որոնց համար նույնիսկ չեմ էլ զղջում...քանի որ դրանք մի գուցե քո աչքերում են սխալ երևացել, բայց ես թակցնելու ոչինչ չունեմ... ես երբեք չեմ ամաչել ու չեմ էլ ամաչի իմ ապրած կյանքի համար, ես կարող եմ գլուխս վեր, պարզ երեսով քայլել...
Դու նույնիկ իրավունք էլ չունես դատել կամ նույնիկս խոսել իմ մասին...
Դու... այ էժանագին պոռնիկի մեկը, որ մի չնչին գումարով վաճառեցիր ինքդ քեզ, ընդհամենը լավ ժամանցների համար...
Դու... դու նույնիսկ իրավունք էլ չունես խոսել ճիշտ ու սխալ արարքներիս համար...
Դու... այնքան նողկալի ու ցածր ես, որ նույնիսկ փողը քեզանից մարդ չի սարքի...
Դու... սիրտս խառնում է քո նմաններից...
Դու... այ Երկերեսանիի մեկը...խոսում ու դատապարտում ես մարդկանց ում հետ նույն երեկոյան նստում ու թանկանոց խմիչքների, սիգարների, լավ մեքենաների դեմ ծախում ես ինքդ քեզ...
Դատապարտում ես... Բայց հենց նրանց ես քծնում ամեն վարկյան...
Իսկ հետո հանդիպում ես ինձ, և իմանալով իմ վերաբերմունքը նրանց նկատմամբ, սկսում ես քծնել ինձ նրանց դեմ դուրս գալով... քեզ դուր է գալիս այն փաստը որ ես նրանց նման չեմ, ու փարք Աստծոն երբեք էլ չեմ լինի, բայց ես նրանցից շատ ավելի բարձր եմ ու դու դա գիտես, դրա համարել սկսում ես քծնել ինձ, ասել խոսքեր որ գիտես ուրախ կլինեմ լսել, բայց այսքան ժամանակ չհասկացար մի բան, որ ես քեզ այնքան պարզեմ տեսնում, որ իմ մոտ դերեր խաղալու կարիք չկա, և այսքան ժամանակ ես ուղղակի կողքիդ էի, որ ընդհամենը օգնեի քեզ ու իրոք հանել քեզ այդ միջավայրից, բայց դրա փոխարեն զգացի որ օրեցօր դու ավելի ու ավալի ես վաճառվում այդ կողտոտ փողերին և վիճակդ դառնում է անհուսալի...
ՈՉՆՉՈՒԹՅՈՒՆ
Մարդ չեք բոլորդ... Ատում եմ,
Երևի քեզ թվում էր որ էս մի սուտն էլ էն բոլոր եղածների պես կուլ կտամ, կանցնի կգնա չէ?
Լավ...
մոռացանք, վերջ
ԹՈՂԵՔ ԻՆՁ ՀԱՆԳԻՍՏ
ես ուզում եմ ապրել առանց ինչ որ մեկի, սաղ սուտա
պետքա սաղի հետ լինես ոնց իրանք,
թքաց ունենաս
լինես էգոիստ, ամեն ինչ մենակ քո համար անես,
ռադ եղք սաղդ .........
Դու քո հնարավորությունը կորցրիր, ինչ ասեմ?
Բարի բախտ... գնա և հաճույք ստացիր այդ կեղտոտ ու զզվելի աշխարհից...
Ես լվանում եմ ձեռքերս...
Գլուխս պայթում է ցավից... նորից մի դեղ ... էլի մեկը այն շատերից որ խմում եմ ամեն օր... թողեք ինձ հանգիստ, ես ուզում եմ հանգիստ հանգիստ մահանալ... ու թող ոչ ոք չգա... թող լինեն բարեկամներ, որոնք ամեն ինչ շատ արագ կմոռանան... ու թող չլինեն կեղծ ընկերներ...
թող լինի միայն մեկը...
Մեկը որ կգա սպիտակ կոստյումով և կարմիր վարդերով...:)... միայն մեկը...

Եվ ահա նորից ես փակված եմ այդ նույն, ճնշող չորս պատերի մեջ...
Սպասում եմ մեկ... երկու... հինգ... տաս...Այս սպասողական րոպեները այնքան լարված են ու այնքան դանդաղ են գլորվում առաջ, որ նույնիսկ մի պահ ինձ թվում է, թե չգիտես ինչու սլաքները որոշել են կանգ առնել, և այլևս չշարժվեն ոչ-մի-տեղ:
Վերջապես...
Վերջապես հնչում է այնքան սպասված դռան զանգը...
Ես մոտենում եմ դռանը...
Թեթև շունչ եմ քաշում, և ասես սովորականի պես բացում եմ դուռը...
Եվ ահա, վերջապես ես տեսնում եմ այդ հայացքը, հայացք որ ամեն անգամ խենթի պես փնտրում եմ ամենուր, աչքեր որ դարձել են այնքան հարազատ...
Ես անտարբեր ժպտում եմ, համբուրում նրան սառնորեն, և անցնում սենյակ:
Բայց միևնույն ժամանակ այդ անտարբեր, սառը և այդքան հանգիստ դիմակի տակ, թակցնում եմ այնքան զգացմունքներ:
Հենց այդ ժամանակ է որ ուզում եմ խենթի պես, շատ ամուր փաթաթվել նրան, ու ասել որ անհամբեր սպասում էի հանդիպման, ուզւոմ եմ ասել որ կարոտել եմ, որ խենթի պես սիրում եմ, բայց ավաղ այս անգամ էլ ես հեռանում եմ դեպի սենյակ, նստում սեղանի մոտ և վերցնելով հերթական մի ծխախոտ հարցնում եմ նրան իր գործերից...
Ով եմ ես?
մի վախկոտ որն այսքան տարիներ չի կարողանում բացատրել այն ամենը ինչ իրականում զգում է?
Թե մի մարդ եմ, որ գիտեմ որ սրանից լավ չի կարող լինել և նույնիսկ այդ փոքրիկ երջանկությամբ փորձում եմ ապրել?
Չգիտեմ...
Եվ ահա մենք նորից փակված ենք այս փոքրիկ սենյակում...
Եվ կարծես այս պահերին մենք պատկանում ենք միայն իրար, և ոչ ոք չի կարող և իրավունք էլ չունի մեզ բաժանելու, մենք դառնում ենք այնքան մտերիմ, այնքան հարազատ...
Այնքան հանգիստ է քո հետ... այնքան պաշտպանված...
Բայց ահա մի քանի ժամ անց ես անջատում եմ մոմերը և մենք դուրս ենք գալիս մեր փոքրիկ աշխարհից:
Ես փակում եմ դուռը, և կարծես դռան չխկոցի հետ մենք միանգամից դառնում ենք ուրիշ մարդիկ:
Մենք դուրս ենք գալիս փողոց և քայլում դեպի իմ տուն ասես օտար մարդիկ, որ ոչ մի ընդհանուր բան չունեն իրար հետ...
Եվ ահա այդ անծանոթը ինձ ճանապարհում է մինչ տուն, և հեռանում... կարծես մի նոր հույս թողնելով մյուս մեկուսացված հանդիպման համար...

Գիշեր է...
Փորձում էի ամեն ինչ մոռանալ այս նողկալի աշխարհում ու քնել,
Ոչինչ չստացվեց,
Նստել եմ, ու նորից անզգայացել այս համակարգչի էկրանի առջև...
Սիրտս խառնում է այս ձևական աշխարհից և այն ձևական մարդկանցից որ եկել ու ասես տեր ու տիրակալնների պես իրենց տեղնեն զբաղեցրել այստեղ:
Գալիս են...
Իրենց կեղտոտ ոտքերը առանց սրբելու խցկվում կյանքիդ մեջ...
հետո էլ, այդ կեղտոտ ոտքերը ցանկանալով մաքրել քեզնով ուզում են անհետ կորչել կյանքիցդ, ասես բան էլ չէր պատահել:
Արդեն մի շաբաթ է նորմալ չեմ սնվում, դուրս եմ գալիս միայն սուղ անհրաժեշտության դեպքում, հիվանդագին նիհար տեսք եմ ընդունել, այս, արդեն օրեր տևող անտանելի գլխացավը խելագառեցնւմ է ինձ, տառապում եմ անքնությամբ...
Բոլոր հարազատներս հեռացել են, ասես նախապես պայմանավորվածության համաձայն...
Ես մնացել եմ նորից, կրկին ու կրկին անգամ մենակ...
Ես վախենում եմ ինքս ինձ այսպիսին տեսնելով, դա հասցնում է խելագառության...
Ուր է այն մարդը, որ հավերժ խոստանում էր կողքս լիներ, ուր է այն մարդը որ ասում էր որ ես երբեք չեմ տառապի... ուր է այն մարդը որ իմ ամենադժվարին պահերին պետք է իմ կողքին լիներ
Ուր ես ԴՈՒ? ԴՈՒ, ԱՅ ՍՈՒՏԱՍԱՆ...ՍՈՒՏԱՍԱՆԻ ՄԵԿԸ!!!
Դե ինչ? դժվարությունը արդեն մի լավ ապտակեց երեսիդ??? Եվ դեռ առաջին ապտակն էլ կարգին չստացաց վախկոտի պես փախչեցիր???
Փախչեցիր ինձանից???
քեզանից???
թե քո սուտ ասած խոսքերից???
Դե գոնե մի անգամ կյանքում, կանգնիր ինքդ քո առջև, գոնե անկեղծացիր ինքդ քո առջև...
մի պահ, ինքդ հասկացի ինչքան ցածր ես դու, ինչքան նողկալի...
Ատում եմ բոլոր այն մարդկանց որոնց փողն է մարդ դարձրել, բայց դա միայն նրանք են որ մտածում են որ մարդեն դառել, բայց դարձել են ուղղակի դատարկ մի աղբ...
Աղբ, որի կողքը միայն աղբ է հավաքվում, և այնպիսի գարշելի հոտ է գալիս որ սիրտդ սկսում է խառնել:
Դու էիր, որ ասում էիր փողը ոչինչ է քեզ համար? միայն ասում էիր, իսկ արարքներդ ապացուցեցին հակառակը...
Փողի, շքեղության, հարմար կյանքի և հաճույքի համար մի վարկյանում առանց մտածելու քո նմանները կարող են ծախել նույնիսկ ամենամոտիկին, պատրաստ են ամեն ինչ մոռանալ, չէ որ հոգևոր ոչ մի արժեք գոյություն չունի քո նմանների համար:
Ատում եմ այդ ամբողջ ՊՈՐՃԵՐԻՆ: Նրանց խառնվել ինքդ էլ ես այդպիսինը դառել... Ատում եմ այդ դատարկ ու ձևական աշխարհը...
Փող, հաճույք և ուրիշ ոչինչ,
Դու ինքդ էլ չզգացիր ինչպես քեզ այդ կեղտոտ փողորով կարողացան գնել, էժանագին ապրանքի պես, ինքդ էլ չհասկացար ոնց ծախվեցիր նրանց...
"Անհուսալի վիճակ",- ասաց բժիշկը, տխուր, և դատարկ հայացքով նայեց վրաս, "Հուսով եմ ելքը կգտնեք ինքներդ, այլևս այս հիվանդանոց չգաք, դուք անհուսալի եք",- և դուռը կամաց փակելով ինձ մենակ թողեց իմ սենյակում...
Անհուսալի վիճակ...
Քիչ մնաց...
Շուտով...
Շատ շուտով ամեն ինչ մեջս կանզգայանա...
Քիչ մնաց...

Դե ինչ... էլի ես այստեղ եմ...
Զրուցենք?
Ինչ շատ բան է փոխվել կյանքումս այս մի քանի ամիսների ընթացքում,
Փոխվել եմ ես ինքս...
Փոխվեցի լիովին,
Այն ազատությունը, որ կարծես թե մտածում էի որ երբեք չեմ թողնի,
թողեցի մի մարդու համար ում խենթի պես սիրում եմ
Ամբողջ սիրտս ու հոգիս նվիրեցի մի մարդու, որ այնպիսի մի զգացմունք էր արթնացրել մեջս, որ չէի կարծում որ երբևէ կզգամ ինչ-որ մեկի հանդեպ
Սեր...
Զգացմունքներս այնպես են այրում ինձ, որ թվում է, մի քիչ էլ... ու այնպես կսեղմվի սիրտս, որ այդ սիրուց ուղղակի կպայթի,,,
Զգում եմ ինչ ուժգնությամբ է սկսում բաբախել այն, երբլոկ մտածում եմ նրա մասին, իսկ երբ կողքիս է այդ ամենը այնքան ուժեղ է որ թվում է կուշաթափվեմ և այլևս չեմ կարողանա զգալ այդ ամենը,
Նա ինձ դարձրեց ամենաերջանիկն ու ամենադժբախտը միաժամանակ...
Նվիրեց մի զգացմունք որի մասին մինչ այդ միայն լսել, կամ կարդացել էի գրքերում, իսկ հիմա իրականում զգացի...
Զգացի... բայց...
Նա մի հավատ սպանեց իմ մեջ
Սպանեց այն սերը որ ծնվել էր այնպես անմեղ և մաքուր
Ծնվել էր ու հիմա էլ ապրում է, բայց արդեն երջանկության փոխարեն միայն տանջանք ու դժբախտություն է պարգևում ինձ...
ինչ ցավոտ է ...
ուզում եմ հանել և այդ սեևը դուրս շպրտել իմ սրտից, դեն նետել ինչպես նա ինձ դեն նետեց իր կյանքից...հեշտ ու հանգիստ...
Բայց ես այդպես չեմ կարող, ամեն ինչ ասելը շատ հեշտ է իսկ անել???
Այդ սերը այնպիսի արմատներով է խրվել սրտիս մեջ, որ հասկանում եմ որ իզուր է տանջվել այն անկարող եմ ես հանել իմ սրտից...
Այն արդեն ապրում է իմ մեջ...
Ապրում է իմ կյանքի հաշվին, ամբողջ ուժերս խլում է, ասես ինձ սպանելով ուզում է այդ սերը ապրել իմ մեջ...
Էլ ուժ չունեմ պայքարելու...
Թուլացել ... և նորից փակվել եմ այս անտանելի սենյակում...
մութ է... ուզում եմ լաց լինել, որ հանգստանամ, բայց արդեն լաց լինելու ուժել չի մնացել,
Ամբողջ մարմինս նեռվայնությունից ցավում է...
Ես արդեն չեմ ապրում, ես ուղղակի գոյատևման մեջ եմ...
Չկան ցանկություններ, երազանքներ,
Չկան նպատակներ...
Ես կամաց կամաց մահանում եմ... տանջվելով... սիրելով...
Դժբախտ ու միաժամանակ այնքան երջանիկ այն բանից, որ գիտեմ որ այս զգացմունքով եմ հիմա ապրելու, և հենց այս զգացմունքն է ինձ նոր ուժեր տալու
Ես սիրում եմ...

Ես այսօր շատ երկար վազեցի: Դուրս էի եկել, շունչս պահել ու վազում էի:
Ուզում էի ազատվել այն զգացմունքից, որ մարդիկ անվանում են ՎԱԽ:
Ես ամեն րոպե վախենում եմ քեզ կորցնելուց: Չգիտեմ արդյոք դու ունեցել ես այդպիսի վախ: երբ շփման ամեն մի վարկյանին մտածում ես, որ մի սխալ խոսք կարող է դառնալ ճակատագրական: Իսկ գիտես, վերջերս մտածում էի, որ միգուցե դա խանդի տեսակ է, բայց արդյոք կարելի է խանդել մի մարդու, որին նույնիսկ չես հասկանում, թե ինչ զգացմունքներով ես կապված: Չես հասկանում, բայց ահա մի րոպե, ու քեզ թվում է այդ սերը կխելագառեցնի քեզ, և ահա անտարբեր հայացք, բայց այն փաստը, որ դու դարձել ես ինձ այդքան անհասանելի սպանում է ինձ:

Դու կարծում ես թե այս ամենը խաղ է?
Քեզ թվում է, որ ամեն անգամ քեզ հետ խոսելիս, քեզ հետ լինելիս, քեզ ժպտալիս ես խաղում եմ?
Դու կարծում ես, որ ես կարող եմ այդքան լավ դերասան լինել?
Դու սխալվում ես, բայց միևնույն ժամանակ այնքան ճիշտ ես...
Այս կյանքում ես լավ դերասան եմ, բայց քեզ հետ ես կարողացա բոլոր դերերը մի կողմ նետել, և կարծես ամեն-ամեն ինչից շատ հոգնած, քեզ հետ գտնել հանգստություն և չխաղալ, լինել իսկականը, այնպիսին ինչպիսին ես կամ...
Ես գիտեմ, որ քո կողքին խաղալու կարիք չունեմ, որովհետև քեզ հետ լիովին երջանիկ եմ, գիտեմ, որ դու ամենը ինչ իմ հետ է կապված զգում ես, ես գիտեմ, որ առանց ձևերի ու դերերի դու ինձ շատ ավելի լավ ես հասկանում, այնպես չէ?
Քեզ հետ ես ազատ եմ...
Քեզ հետ ես հանգիստ եմ...
Քեզ հետ ես երջանիկ եմ...
Դու այնպես արեցիր որ մի պահ լիովին հիասթափվեմ ինքս ինձնից, ու քո օգնությամբ փոխելով բացասականը, ես քո մեջ սիրեցի ինքս ինձ...

Այս գրացս ավելի շատ մի պոռտքում է, որ միջիցս պետք է հանեմ, քանի որ այս թեմայով ամեն մեկի հետ չեմ կարող խոսել, էն մարդու կամ մարդկանց հետ էլ ում հետ կարող եմ խոսել, եթե խոսեմ այլևս էտ մարդիկ չեն լինի իմ կողքը...

Սկզբից ամեն ինչ լավա... ուշադրություն հարյուր տոկոսանոց, հետո տոկոսները սկսում են կամաց կամաց պակասել, անհանգստություն... որ ցուցադրվում է քո հանդեպ, իսկ հետո միանգամից վերափոխվում է անտարբեր վիճակի... թե ինչ է քո հետ կատարվում, ուր ես, ինչ ես անում, այդ բոլոր հարցերը ուղղակի անհետանում են...
Իսկ ինչ մտածել?
Մի գուցե ամեն ինչ ձևական բնույթ էր կրում?
Բայց միթե կարելի է այդքան լավ դերասան լինել?
Բայց եթե ձևական չէր ինչպես կարող էր այսքան կարճ ընթացքում ամեն ինչ այդպիսի անտարբերության վերածվել?
Ինչքան կարելի է աչքերը փակել նրա վրա, որ քեզ ոչնչի տեղ չի դնում այն մարդը, ում համար դու պատրաստ ես ամեն ինչի...
Երևիթե նա ավելի շատին է արժանի քանց ես եմ ...???
Միգուցե...
Ինքը ունի շրջապատ, ինքը պրոբլեմ չունի, ինքը իրան ապացուցեց, որ ինձ հանգիստ կհասնի, ու արդեն հետաքրքրություն էլ չկա ...
Ինքը էլ չի զանգում... իսկ ընդհամենը մի քանի շաբաթ առաջ ես արթնանում և քնում էի միայն նրա ձայնը լսելով...
Նրա համար դա ինչ???
Ոչինչ...
Իսկ իմ համար մի ամբողջ աշխարհ է փլվում...

Միակ տեղը որ ես լիովին կարողանում եմ արտահայտվել դա իմ գրածներն են, իմ մտքերը որ ծնվում են տարբեր պահերի, տարբեր զգացմունքների ու զգացողությունների ազդետության տակ, իսկ ինչ որ մեկը ուղղակի “copy – paste” անելով դրանք ստորորեն գողանում և քո փոխարեն նվիրում է այն մարդում ում ինքդ կուզենաիր ասեիր այդ ամենը...
Բայց քո կարծիքը ոչ ոքի չի հետաքրքրում, բոլորը ոտքերը մաքրում են քո գրածներով և վերաբերովում այդ ամենի հետ այնպես ասես իրենց է պատկանում...
Իսկ երբ դու քո տողորը նվիրում ես նրան կարծելով, որ ինչ որ ձև կարողանում ես փոխանցել այն ինչ կա... ինչ այդ պահին զգացել ես, այդ ամենը ուղղակի հայտնվում է մի կեղտոտ աղբամանում... Ասես մատնացույց անելով քեզ քո տեղն ու նշանակությունը նրա կյանում...

Ես խճճվել եմ նորից...
Առիթ եմ ման գալիս, որ մնամ իր հետ, և առիթ եմ ման գալիս որ թողնեմ ու փոխչեմ նրանից...
Ով եմ ես իր համար???
Մի անծանոթ? Ուղղակի ծանոթ? Օտարական ? Ընկեր? Թշնամի?
Կիրք? Արցունքներ? Երջանկություն?
Ամեն ինչ? Թե միգուցե Ոչինչ ?
Անթիվ հարցերի մի շարան, որոնց պատասխանները ես չեմ ստանում, որովհետև արժանի չեմ դրանց? Թե միգուցե այդ ամենը ինքս պետք է զգամ, բայց այնքան եմ ինքս ինձ փակել բոլորի համար, որ զգացմունքների փոխար են էլ լրիվ ուրիշ բան եմ տեսնում?
Թե մի գուցե վախենում եմ լինել երջանիկ, և հենց այդ վախի պատճառով եմ այսպես օտարացել աշխարհից ու փակվել իմ մեջ?
Վախենում եմ երջանիկ լինեմ, որովհետև վախենում եմ զգալ... զգալ կյանքը լիովին...
Եվ այս վախն է հենց որ ամաչեցնում է ինձ, և օտար դարձնում նրա համար...
Իսկ ես այնքան կուզենայի որ ամեն վարկյան զգացածս կարողանայի փոխանցել նրան, և նրան էլ երջանկացնեի այդ զգացմունքների լիությունից...
Ուզում ես ուղղակի անհետանամ? Ուզում ես հավերժ մնամ կողքիդ?
Եթե ես գոնե իմանայի քո ցանկությունները...
Ես ամեն ինչ կանեյի որ դու երջանիկ լինես, ինձ հետ կամ ինձանից հեռու...
Միայն այն միտքը, որ դու լիովին երջանիկ ես, ինձ մի մեծ երջանկություն կպարքևեր...
Բայց ես ոչինչ չգիտեմ...
Եվ հեռախոսում նորից անպատասխան ձայներ... հեռախոսի անջատում... բաժանորդը անհասանելի է...

Դե ինչ վերադառնանք իրական կյանքին...
Ինչքան կարելի է խենթի պես կուրացաց ապրել չէ?
Ամեն ինչ այս կյանքում հավասար է տրվում...
Մարդ չի կարող հավերժ երջանիկ լինել,
Միշտ այն մարդը որ երջանկացնում է, ինչպես կանոն, հենց նա էլ դառնում է քո ամենամեծ դժբախտության առիթը, ինչպես կանոն, բայց բացառության դեպքեր էլ են լինում չէ?
Այդպես չէ?
Թե ես էլի ուզում եմ իլյուզիաների գիրկը ընկնել ?
Զգացմունքներս խառնվել են իրար...
Խանդ, ահա թե ինչ եմ զգում ես հենց այս պահին...
Բայց խանդս չվստահությամբ չէ, որ հիմնավորվում է, ես վստահում եմ այն մարդում ում խանդում եմ, վստահում եմ նրան լիովին...
Ես խանդում եմ նրա կողքը գտնվող մարդկանց, ավելի շատ խանդում եմ այն, որ այդ ժամանակը անցկացրած նրանց հետ նա կարող էր նվիրել ինձ:
Բայց ես չեմ կարող ինչ որ մեկին հավերժ կողքիս պահել չէ?
Մի քանի օր է ինչ մնացել եմ լիովին մենակ, առավոտվանից երեկո նստած ժամերն եմ հաշվում, որ մի օր էլ արագ անցնի միայնության մեջ:
Ես ուզում եմ փակեմ աչքերս և հանդարտ քնեմ, բայց երբ պարկում եմ հիշողություններս հանգիստ չեն տալիս ինձ, և ես վերջին ուժերով դիմավորելով լուսաբացը, հոգնածությունից ինձ հանձնում եմ երազներիս, ու կեսօրին կիսահոգնած, կիսահանգստացած արթնանում եմ...
Էլի մի անիմաստ օր կանցնի առանց քեզ մտածում եմ ես ???...
Թե դու այն իմաստավորելու երջանկություն կպարգևես ինձ գոնե այսօր???
Չգիտեմ...
Ես արդեն ոչինչ չգիտեմ...
Միայն գիտեմ որ սիրտս ամեն անգամ քեզ տեսնելիս, կամ քո մասին մտածելիս շատ ավելի արագ է սկսում խբել...
Ես լիովին խառնվում եմ քո լոկ մի հայացքից...
Բայց գիտես ինձ այդ իմ վիճակը շատ հաճելի է...
Ուզում եմ այդպիսի պահեր շատ ավելի շատ զգամ...

Եվ ահա ես նորից այստեղ եմ, նորից վերադարձել եմ քեզ մոտ, էլ ուր գնամ եթե ոչ ոք չի մնացել կողքիս, ու ոչ ոքի հետ չես կարող կիսվել ուրախությամբ կամ տխրությամբ...
Նորից վերադառնում եմ գրելուն, ու այս անգամ ասելու բան հաստատ շատ շատ է:
Ճիշտ է չգիտեմ, որ մասից սկսեմ իմ կյանքի:
Երևի խոսեմ այս տարվանից սկսած, քանի որ ինքս ինձ այս տարվա սկսելու հետ խոստացել եմ այլևս երբեք չհիշել մինչ 2008 թվականը հետս կատարված ոչ լավը, ոչ էլ վատը...
2008 թվական...
Ես մենակ եմ...
Փակվել եմ սենյակումս, լույսերը անջատել եմ, անջատել եմ հեռախոսները, ու լուռ նստել մթության մեջ...
Ինձ ոչ ոք պետք չէր, ես ինքս ինձ ասում էի, որ էլ երբեք չեմ զգա, չեմ ցույց տա զգացմուներս, ես օրեցօր ավելի ու ավելի էի սպանում մեջս մարդկային ամեն ինչ...
Դա իմ մոտ հիանալի ստացվում էր...
Առավոտյան և ցերեկվա ժամերին ես բոլորի համար շատ զբաղված մի մարդ էի, որը ուզում էր լուրջ ինչ-որ բան փոխել այս երկրի ապագայի մեջ: Ես դառա հասարակական կազմակերպության ծրագրերի ղեկավար, հետո մասնակցեցի մի շարք դասընթացների, սեմինարների և կոնֆերանսների որ կարյերաս հետագայում ավելի լավը լինի, սկսեցի այցելել մանկատներ, որ կարողանամ ինչ որ բան փոխել գոնե ինչ որ մեկի կյանքում...
Բայց այս ընդմիշտ զբաղված, բոլորի համար միշտ ժպտացող մարդու ետևում, իրականում մի փոքրիկ մանչուկ էր պաղկվում, որն ամեն երեկո այդ կեղծիքից ուզում էր վազելով վերադառնալ տուն, փակվեր իր սենյակում ու մթության մեջ լացել...
Այնքան էի լացում որ այդ հոգնածությունից կիսաթաց աչքերով անջատվում էի ու քնում, մինչ մյուս առավոտը և ոչընչով չտարբերվող նախորդից օրը...
Ես կարողացա անել ամեն ամեն ինչ որ բոլոր իրական զգացմունքներս մնան իմ մեջ, նույնիսկ այն որ ես սիրում էի ծնողներիս կարողացել էի այնպես թակցնել, որ ընտանիքից մնացել էի դուրս ընդհամենը այս տանը բնակվող մի ինչ-որ մարդ...
Սիրտս լիովին անզգայացել էր...
Բոլորին կողքիցս վանելով, ես մնացի լիովին միայնակ, ու կարծես ինձ այդպես էլ պետք էր... մինչև ընդհամենը մի գիշերային խոսակցություն տակնուվրա չարեց կյանքս... դրան հետևեց մի հանդիպում, որից ես հասկացա որ կյանքս լիովին փոխվելու է: Ես խառնվեցի իրար... Ես չգիտեի ինչ անեմ... Սիրտս այնքան էր սառել որ երբ սառույցը կոտրվեց մի ուժեղ ցավ զգացի մեջս, իսկ հետո սառույցը սկսեց շատ դանդաղ հալվել, և այդ տաքանալու հաճույքից ես այնքան երջանիկ էի: Ես հասկացա, որ կարող եմ հանել դիմակս քայլել առանց դրա, որ կարող եմ դուրս գալ իմ մութ սենյակից և լինել այնպիսին ինչպիսին ինքս էլ շատ կուզեի:Բայց սառույցը այնքան սառն էր որ ինչքան էլ կրակը ուժեղ էր այն միանգամից չհալեց... իսկ այն ժամանակ երբ ես զգացի որ սառույցը արդեն համարյա թե հալվել է, ես հասկացա որ էլ տաքություն ոչ մի տեղից չկա և սառույցը կամաց կամաց կվերականգնվի ժամանակի ընթացքում...
Ես այնքան երջանիկ էի որ կա մեկը ում կողքին պետք չէ դերեր խաղալ, ում հետ ուղակի կարելի է հանգիստ գլուխը դնել կրծքին ու իմանալ որ պետք չէ ոչ մի բանի մասին մտածել...ուղղակի կարելի է լինել երջանիկ, զգալ որ կրծքիդ տակ մի սիրտ է որ ամեն անգամ ավելի ու ավելի ուժեղ է բաբախում, մի հայացքից, ժպիտից, համբույրից, իրար փարվելուց...
Բայց զղջում ես այն բանի համար, որ լինելով լիովին երջանիկ դու չես կարողանում քո մեջի զգացմունքային խառնաշփոթը փոխանցել հենց նրան որ գոնե մի քիչ երջանկացնես նրան ով այդքան թանկ է քեզ համար...
Հիմա նստած մտածում եմ իսկ մի գուցե այս ամենը ես եմ հորինել ինքս ինձ համար, միգուցե ոչինչ էլ չի եղել ?
Ես նորից փակվել եմ իմ սենայկում, մութ է, սենյակը լուսավորվում է միայն համակարգչի լույսով...
Ես ինքս ինձնից եմ խուսափում արդեն...
Էլ ուժ չունեմ, ուզում եմ ինքս հասկանալ ինչ է հետս կատարվում, այս ամանը իրոք լուրջ էր ինձ համար թե երջանկությունը այնքան լավն էր որ ես էի սկսել այդ զգացմուների տարափին տեղ տալ, չգիտեմ, բայց ես ինքս գոնե մի քանի օր կփորձեմ ինքս ինձ հասկանալ, և եթե ամեն ինչ այնպես է ինչպես ես եմ զգում հենց այս պահին, ուրեմն կսեղմեմ բռունցքներս, կհավաքեմ բոլոր վերջին ուժերս և կնետվեմ պայքարելու հենց իմ երջանկության համար ու այն մարդու երջանկության որն այս աշխարում ամենաթանկն է դարձել ինձ համար: Կպայքարեմ այնքան ինչքան պետք լինի, նույնիսկ եթե չլինեն ուժեր, կպայքարեմ նույնիսկ եթե իմանամ որ վերջում պարտվելու եմ, կպայքարեմ նույնիսկ եթե պայքարի վերջը մահն է լինելու...
Ժամանակը...
Ինձ ամեն ինչ կպատմի ժամանակը... թե ինչ է իմ հետ կատարվել վերջին մի ամսում և ինչքան եմ ես դա խորը ընկալել...
Ժամանակը...
Ու ես ինքս կփորձեմ հիմա մի փոքր ոչինչ չանել, չտալ հարցեր, չփնտրել հանդիպումներ, գոնե մի քանի օր, և ես արդեն ամեն ինչ կիմանամ...
Միայնությունը` սիրտն ու բանականությունը իրար հետ մտածել է սովորեցնում... ես արդեն կամաց կամաց հասկանում եմ ինչ է հետս կատարվում... ու կամաց կամաց պայքարելու համար ուժեր եմ հավաքում...

Կորցնել ամեն ինչ...

Կյանքը շատ փորձությունների մեջա գցում մարդկանց: Ու երբ կարծես ամեն ինչ ուզում էի սկսել սկզբից... ուզում էի ինքս ինձ խաբոլով նոր հույս ներշնչել ինքս իմ մեջ, ամեն ինչ ավելի վատ դուրս եկավ:
Երբ այդքան ժամանակ ինքդ քեզ հետ կռիվ անելով, բոլորից փախչելով փորձում ես ապրել ու ոչինչ չի ստացվում, որովհետև էլ ուժ, հավատ, վստահություն չկա ոչ ոքի հանդեպ, հասկանում ես որ ապրում ես միայն ինքդ քեզ տանջելով, բայց ուրիշ ելք չկա, որովհետև այնքան սխալներ ես արել, որ արդեն չես էլ կարում ինքդ քեզ հետ անկեղծ լինել, այնքան ես վախենում ճշմարտությունից, որ ուղղակի ամբողջ կյանքդ ուզում ես ջնջել ու ինչ որ տեղ սկսել սկզբից... Բայց ավաղ կյանքում գործած ծխալները ոչ ոքից չես թաքցնի, դրանք քեզ հետևելու են նույնիսկ այն ժամանակ երբ քեզ թվում է, որ արդեն հույս կա ապրելու...
Երբ դառնում ես թերհավատ... փակվում ես մի մութ անկյունում ու վախենում ես ինքդ քեզ տեսնել հեյելում և հասկանալ թե ինչպիսի հրեշ է ապրում քեզ մեջ ... ու այդ պահին հայտնվում է հենց նա...
Մեկը, ում չէիր սպասում...
Մեկը, որ ամբողջ իր էությամբ պատրաստ է պաշպանել քեզ քո վախերից...
Բայց դու այնքան ես ինքդ քեզ մեջ փորձել սպանել անցյալը... որ մի պահ հավատացել ես որ այն չի էլ եղել...
Ու այդ ամենը ինքդ քեզ համոզելով, խաբում ես մի մարդու ով քեզ նոր հույս է տվել...
Հույս, որ հավատաս որ կարելի է ապրել...
Հույս որ հավատաս, որ կարելի է սիրել...
Հույս, որ հավատաս որ կարելի է վստահել...
Բայց դու ինքդ այդ մարդու մեջ քո սեփական ձեռքերով ես սպասնում այն հույսն ու հավատը, վստահությունն ու հարգանքը որ այդքան կուզենաիր ունենալ...
Դու ինքդ անգիտակից ձևով նորից փակվում ես քո վախերի մեջ...
Այս անգամ դա արդեն ծայրահեղ վիճակ է...
Դու վախից դողում ես... ամբողջ մարմինդ ցնցվում է վախից...
Դու ուզում ես պայքարել, բայց հասկանում ես որ այդ պատերազմը ավարտվել է, կան շատ զոհեր, ու չնայած նրան, որ ֆիզիկապես դու դեռ ողջ ես, դու ավելի մահացած ես քանց բոլոր նրանք որ այլևս քեզ հետ չեն:
Դու ուզում ես պայքարել, բայց այնքան թույլ ես, վախեցած, որ նախընտրում ես թաքնվել ու կյանքդ ոչնչության վերածել:
Ես վախենում եմ ու այդ պահին արդեն ոչ ոք չի օգնում, որ կարողանամ ազատվել այդ վախից:
Ես, որ պատրաստ էի ամեն ինչ սկսել սկզբից... Հիմա վախից մթության մեջ կորցրել եմ ինքս ինձ:
Սուտ...
Ամենանողկալի բաներից մեկը, որն ինքս ատում եմ, օգտագործեցի մի մարդու հետ, ով ինձ ամեն ինչով պատրաստ էր աջակցել...
Խաբեցի մի մարդու, ով հույս էր տվել մի նոր կյանքի, կանգնել էր կողքս ու պատրաստ էր ամեն ինչ անել...
Իսկ ես?
Ինչ ես արեցի?
Խաբեցի?
Վախից?
Այստեղ արդեն ինչքան էլ զղջաս, ուզենաս ներողություն խնդել, մեկ է, ոչինչ չի փրկի քեզ...
Որովհետև հասկանում ես, որ եթե նույն ձև քեզ խաբեր մի մարդ ում հետ դու լիովին անկեղծ ես ու նվիրված, ապա ինքդ ուղղակի կթողնեիր նրան, նույնիսկ չէիր զղջա, որ թողել ես, այլ ինչ որ տեղ թեթևություն կզգաիր այն բանից որ այդպիսի մարդ այլևս չի լինի քո կողքին, բայց չէ որ մարդիկ սխալներ անում են...
Կարելի է ներել ամեն ինչ, բայց մոռանալ անհնար է...
Եվ եթե ունես այդ երկրորդ հնարավորությունը, որն այնքան անհրաժեշտ է քեզ, որ կարողանաս ապացուցել, որ կարող ես խենթի պես լիովին ինքդ քեզ վստահել այդ մարդուն, ու էլ երբեք չխաբել, չկատարել սխալներ նրա հետ, դու հասկանում ես, որ քեզ նայելուց միշտ այդ մարդը հիշելու է այն սուտը որ այդքան դաժանաբար ասեցիր...
Հիշելու է...
Եվ վստահություն չի լինելու, ոչ մի հարցում, բայց ինքդ այնքան ես ուզում պայքարել, պարքարել որ մի օր այդ վստահությունը գոնե կիսով չափ վերականգնվի, որ պատրաստ ես ամեն, ամեն ինչ անել, նույնիսկ ցավով զգալ այդ անվստահության գինը, որը ամեն վարկյան հիշեցնելու է քո անցյալը, քո գործած սխալնեը, այն ամենը որ ամիսներ շարունակ փորձել ես ջնջել ինքդ քո միջից հիմա ամեն պահ հետևելու է քեզ մի հայացքի մեջ... Հայացք, որը տեսնելու համար ամեն ինչի պատրաստ ես...
Բայց ես կլինեմ ուժեղ զուտ նրանից, որ նա իմ կողքին է, և ամեն գնով կփորձեմ ապացուցել, որ ես կարող եմ լինել լիովին անկեղց, ես կարող եմ ինքս ինձ վստահել նրան, չէ որ նրա հետ ես մի անպաշպան երեխա եմ, որ ամեն ինչից իրեն պաշպանված է զգում լոկ իմանալով, որ իր կողքին կա մեկը ումից նա թակցնելու ոչինչ այլևս չունի:
Հիմա վախենում եմ, որ կկորցնեմ մի մարդու, ով այդքան հարազատ է դարձել ինձ, մի մարդու ում ես կարող եմ լիովին վստահել ամեն ինչ... բայց գիտեմ որ հակառակը արդեն չի լինի, միշտ կմնա նրա հայացքում մի բան որից ես ուղղակի ամոթից չեմ կարողանա թաքնվել...
Իսկ երջանկությունը այնքան մոտ էր, այն արդեն իմ մեջ էր...
Մի վարկյան, մի ակնթարթ...
Մարդու սիրտը կարող է մի վարկյանում կանգնել, նա մահանում է...
Մի վարկյան, մի ակնթարթ...
Ես կորցնում եմ այս կայքնում ամենաթանկը...
Կորցնում եմ իմ չմտածված ստի պատճառով...
Կորցնում եմ որովհետև մի պահ վախեցա ինքս ինձ հետ լինել անկեղծ
Վախեցա... Ու այդ նողկալի վախի պատճառով հիմա ավելի շատեմ վախենում...
Ես ուզում եմ լինել քո կողքին, ես ուզում եմ պայքարել...
Պայքարել այն ամենի համար առանց որի կյանքս իմաստազրկվում է...
Պայքարել այն ամենի համար առանց որի դառնում է անիմաստ իմ կյանքն այստեղ...
Պայքարել ամեն գնով, նույնիսկ զգալով այն անտարբերությունը որը կլինի քեզ մոտ այս ամենից հետո, ես պատրաստ եմ պայքարել որ երջանկացնեմ քեզ ...
Քո երջանկությունը իմից վեր դնելով, ես պատրաստ եմ անել այն ամենը, որ քեզ տեսնեմ երջանիկ...

Ես երջանիկ եմ

Ես գիտեմ երջանկությունը երկար չի տևում
Այն Գալիս է առանց զգուշացման և նույն ձև էլ հեռանում է
Բայց ես երջանիկ եմ, որովհետև այս պահին իմ կողքին կաս դու, և ես համոզվաց եմ որ դու կլինես կողքիս ամեն վարկյան, երբ ինձ լավ կամ վատ լինի, երբ ես լինեմ երջանիկ կամ դժբախտ, կլինես իմ մեջքի ետևում նույնիսկ կյանքի ամենադժվար պահին, ես հիմա երևի երջանկությունից շատ եմ վերև տռչել, բայց գիտեմ որ ընկնելը շատ ցավալի չի լինի, չէ որ այդ պահին դու կլինես կողքիս և կօգնես որ զգուշությամբ իջնեմ:
Ես խենթանում եմ...
Ես խենթանում եմ քո բառերից, ժպիտից, հայացքից
Խենթանում եմ ամեն անգամ երբ դիպչում ես ինձ...
Ես ուզում եմ ամուր փաթաթվել քեզ և այդպես ապրել... քո գրկում ...
Ես կարոտում եմ քո հայացքը, քո համբույրները, քո խոսքերը....
Ես կարոտում եմ ՔԵԶ
Մի քանի տարի առաջ ես շատ դժվար էի թաքցնում իմ զգացմունքները
Երբ ես ուրախ էի դա բոլորը տեսնում էին, երբ տխուր էի չէի կարողանում ուրախ ձևանալ, բայց տարիների ընթացքւոմ ես շատ տուժվեցի դրանից և սկսեցի ամեն ինչ անել, որ հասարակության մեջ գտնվելիս ես լինեմ միապաղաղ բոլորի հետ, ցույց չտամ ոչ ուրախությունս, ոչ տխրությունս ոչ զգացմունքներս
Արդյոք ես այդքան փոխվել եմ ???
Արդյոք այնքան եմ փոխվել որ հիմա ինձ այդքան հարազատ դարձած մարդուն չեմ կարողանում ցույց տալ այն զգացմունքների լիությունը որ մեջս այրում են...
Ես այնքան եմ ուզում որ մի հայացքից դու հասկանաս թե ինչքան զգացմունքներ են մեջս ապրում քո հանդեպ
Ուզում եմ, որ աչքերիս մեջ տեսնես ինչքան հույսով եմ ես լցվաց այս կյանքի հանդեպ այն օրվանից երբ հանդիպեցի քեզ
Չես պատկերացնի ինչքան վստահություն ու հարգանք կա քո նկատմամբ:
Ես երջանիկ եմ, ու ես չեմ հանձնվի, ես կպայքարեմ ամեն վարկյան, որ այդ երջանկությունը մնա ինձ հետ... երջանկություն, որը ես գտել եմ քո մեջ
Քո խիստ, բայց միևնույն ժամանակ այդքան մեղմ ու հարազատ հայացքը խենթացնում է ինձ, ստիպելով ամեն անգամ կրկին ու կրկին սիրահարվեմ քեզ
Ամեն անգամ զգացմունքներս ավելի ու ավելի են ուժեղանում, ու դարձնում են ինձ ավելի ուժեղ,որ ես պայքարեմ նոր ուժերով
Քո կողքին ես ինձ զգում եմ շատ պաշպանված բոլորից...
Ես իմ ամբողջ կյանքը պատրաստեմ վստահել քեզ, որովհետև քո ձեռքերում է այդ կյանքի երջանկությունը...